mały|Porównanie struktury bisfosfonianu (na górze) i pirofosforanu (na dole) Bisfosfoniany – fosforoorganiczne związki chemiczne z grupy fosfonianów, charakteryzujące się występowaniem układu P−C−P. Są czynnikami chelatującymi, podobnymi w działaniu do NTA lub EDTA. Są wykorzystywane jako leki hamujące resorpcję kości. Są stosowane w terapii osteoporozy, choroby Pageta, przerzutów nowotworowych do kości, szpiczaka mnogiego i in.
Zostały otrzymane po raz pierwszy przez rosyjskiego chemika Nikołaja Menszutkina w roku 1865. W roku 1897 Hans von Baeyer i K.A. Hofmann otrzymali kwas etydronowy, który był pierwszym bisfosfonianem użytym jako lek dla ludzi.
Mechanizm działania Bisfosfoniany są analogami pirofosforanu, mającymi w swojej strukturze dwie grupy fosfonianowe związane z centralnym atomem węgla. Wykazują duże powinowactwo do wapnia, dlatego odkładają się w kościach. Hamują kalcyfikację oraz resorpcję kości zależną od osteoklastów.