Po wybuchu II wojny światowej rozpoczął pracę w radiu BBC. W 1946 r. został profesorem w Królewskiej Akademii Muzycznej. Był nim do 1968 r. Jego podopiecznymi byli m.in. Richard Rodney Bennett, David Bedford i John Tavener. W 1957 r. został komandorem Orderu Imperium Brytyjskiego. W 1974 r. otrzymał szlachectwo za zasługi dla muzyki z rąk królowej Elżbiety. W latach 1977–1983 przewodniczył Cheltenham Festival. W 1979 r. został prezesem Brytyjskiego Towarzystwa Muzycznego.
Przejście na katolicyzm spowodowało, że w jego twórczości często pojawiały się motywy religijne. Pod koniec życia stał się zwolennikiem serializmu, w związku z czym jego muzyka stała się cięższa i mroczniejsza. W 1985 r. zmuszony został zaprzestać komponowania z powodu postępującej choroby Alzheimera. Pod koniec życia trafił do Charles Hospital w Londynie. Opiekujące się nim pielęgniarki nie znały jego tożsamości, ale domyślały się, że to ktoś ważny, z powodu odwiedzania go przez wysoko postawionych gości. Zmarł w szpitalu w 1989 r.
Rodzina W 1946 r. poślubił Elizabeth Fredę Bernstein, córkę Isaaca Bernsteina. Lennox i Elizabeth mieli razem trzech synów: Michael Fitzhardinge Berkeley (ur. 29 maja 1948) Julian Lennox Berkeley (ur. 1950) Nicholas Eadnoth Berkeley (ur.