Reprezentacyjna W kadrze narodowej zadebiutował mając 19 lat – 19 sierpnia 1998 w wygranym 31:20 towarzyskim meczu przeciwko Litwie w Goleniowie. Początkowo w reprezentacji pełnił rolę zmiennika starszych i bardziej doświadczonych bramkarzy Andrzeja Marszałka, Artura Górala, a potem Rafała Bernackiego. W 2002 wziął udział w swej pierwszej wielkiej imprezie międzynarodowej – Mistrzostwach Europy w Szwecji; był to zarazem premierowy występ Polski w turnieju finałowym ME), drużyna zajęła tam jednak dopiero 15. miejsce. Rok później wystąpił w swoich pierwszych finałach mistrzostw świata i ostatecznie zajął 10. miejsce na MŚ w Portugalii. W 2007 wywalczył srebrny medal Mistrzostw Świata w Niemczech, za co 5 lutego 2007 został odznaczony przez Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego Złotym Krzyżem Zasługi) oraz Superpuchar. W ćwierćfinałowym meczu MŚ przeciwko Rosji obronił cztery rzuty karne, a w całym turnieju 111 rzutów. W lutym 2008 zajął siódme miejsce Mistrzostw Europy w Norwegii, a w maju – podczas wrocławskiego turnieju kwalifikacyjnego – wywalczył przepustkę do Igrzysk Olimpijskich w Pekinie, na którym zajął piąte miejsce po przegranej w ćwierćfinale z Islandią.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Sławomir Szmal · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.