22 i 23 listopada 1912 brytyjski minister spraw zagranicznych Edward Grey i ambasador francuski w Londynie Pierre Paul Cambon wymienili pisemne oświadczenia, iż jeśli któryś z Rządów miałby poważny powód, by oczekiwać niesprowokowanej napaści ze strony trzeciego mocarstwa lub czegoś, co zagrażałoby powszechnemu pokojowi, powinien natychmiast omówić współdziałanie z drugim, zaś plany Sztabów Generalnych byłyby od razu wzięte pod uwagęListy te były tajne, 3 sierpnia 1914 Grey ujawnił je w Izbie Gmin (Hansard, 1813), zaś 4 sierpnia za zgodą Londynu zrobił to też we francuskim parlamencie premier René Viviani (The American Journal of International Law s. 299n, Débats parlementaires s. 1300n)..
Po zakończeniu wojny porozumienie próbowano odnowić i zacieśnić. W trakcie rozmów o zawarciu anglo-francuskiego sojuszu w styczniu 1922 r. strona francuska nalegała na rozszerzenie casus foederis na groźbę wojny bądź zgromadzenie wojsk niemieckich na granicy Francji, co strona brytyjska uznała za zobowiązanie zbyt daleko idąceMichał Król, Zagadnienie agresji w prawie międzynarodowym, Rocznik Prawniczy Wileński 1939 s. 211–213. Postulat Francji uwzględnił traktat z Locarno w art.