W roku 1907 utworzył za zgodą cara Mikołaja II Romanowa ordynację zasławską w guberni wołyńskiejTeresa Zielińska: Poczet polskich rodów arystokratycznych, Warszawa 1997, s. 373–374.. Ordynacja obejmowała 95 wsi i 3 miasta (Sławuta, Zasław, Kornica), a także folwarki podzielone na 3 klucze (sławucki, zasławski, białogrodzki). Klucz sławucki obejmował 61 folwarków z 25 tys. ha gruntów ornych, 38 tys. ha lasów iglastych, 3 750 ha lasów liściastych oraz łąk, oraz 3 tys. stawów, jezior i nieużytkówMarek Eminowicz, Jan Robotycki: Polska. Rody magnackie, Kraków 2007, s. 81–83.. Właściciele dysponowali, obejmującą blisko 2,5 tys. koni, stadniną z nagradzanymi w Europie złotymi medalami klaczami arabskimi. Sama Sławuta posiadała przed I wojną światową dwa banki prywatne, fabrykę sukna, która produkowała słynne „burki sławuckie”, liczne zakłady przetwórstwa rolnego, zakład leczenia kumysemMarcin K. Schirmer: Arystokracja. Polskie rody, Warszawa 2012, s. 256–268.. Dziedzicem ordynacji w 1912 roku został jego bratanek Roman Władysław Sanguszko.