W 1691 r. dobra majoratu głogóweckiego przejął syn Franciszka Euzebiusza – Jan Jerzy IV (1649–1693), który został III ordynatem, zaś kolejnymi byli: Franciszek Euzebiusz II (1650–1714) – ostatni potomek linii górnośląskiej Oppersdorfów; Jerzy V Fryderyk (1653–1743) – pochodził z morawskiej linii Oppersdorfów; Henryk Ferdynand (1711–1781) – ostatni potomek morawskiej linii Oppersdorfów, a zarazem VI ordynat głogówecki.
Za czasów jego urzędowania, odnajdujemy kolejne (ostatnie już) wzmianki o omawianych tutaj służebnościach. Tym razem w informacjach dotyczących Dziedzic wzmiankuje się jedynie (bez podawania szczegółów) dokument, podpisany 6.07.1750 r. w Opolu, który potwierdza istnienie służebności, która funkcjonowała nadal w 1758 r., czyli w roku, w którym sporządzono chrzelicki urbarz. Wtedy to wspomina się o ciążącym na tutejszych lasach serwitucie, który kolejnym właścicielom dóbr głogóweckich dawał prawo do pozyskiwania drewna (łac. Servitut lignandi, niem. Beholzungsrecht) na opał oraz budulec z chrzelickiego i dziedzickiego rewiru leśnego, z wyłączeniem rewiru leśnego położonego na zachód od Dąbrówki Górnej (Dombrovitz Revier)Archiwum Państwowe w Opolu, Akta podworskie z Chrzelic, sygn. 1, s. 46–47..