Ugoda w Białej Cerkwi () – traktat między Rzecząpospolitą a Kozaczyzną, wymuszony na obu stronach powstaniem Chmielnickiego i bitwą pod Beresteczkiem. Polacy nie mieli możliwości całkowitego zduszenia powstania, Kozacy zaś potrzebowali miesięcy spokoju dla odbudowy sił.
Wkrótce po kolejnej bitwie, pod Białą Cerkwią, 28 września 1651 roku w tymże miasteczku Bohdan Chmielnicki i Mikołaj Potocki podpisali ugodę, na podstawie której
zmniejszono rejestr kozacki o połowę, do 20 tysięcy zakazano Kozakom przebywania poza królewszczyznami w województwie kijowskim. wojska koronne nie miały wstępu do tych królewszczyzn w województwie kijowskim, gdzie stacjonowali Kozacy. Szlachta i Żydzi uzyskali prawo powrotu do swoich majątków i arend. Zwierzchnictwo nad hetmanem zaporoskim otrzymywał hetman koronny. Chmielnicki zobowiązał się zrezygnować z sojuszu z Chanatem Krymskim Chmielnicki zobowiązał się nie prowadzić samodzielnie polityki zagranicznej. Czehryń miał być siedzibą Hetmana Zaporoskiego, który miał odbierać przysięgę Kozaków w imieniu króla Polski i Rzeczypospolitej. W kwestii wyznaniowej ugoda potwierdzała prawosławnym prawo do zachowania przez nich cerkwi, monastyrów i Collegium Kijowskiego oraz, z drugiej strony, gwarantowała wolność wyznaniową dla ludności unickiej.