thumb|250px|Lunar Orbiter (NASA) Budowa sondy Na zdjęciu sondy zamieszczonym obok widać kamery telewizyjne (w centralnej części sondy), silnik rakietowy (nad kamerami), cztery tace baterii słonecznych, antenę radiową i wysięgnik anteny dookólnej. Obok wysięgnika znajdował się szukacz gwiazdy Kanopus (z białą końcówką), a za nim urządzenie nawigacji bezwładnościowej. Obręcz usytuowana poniżej zbiorników paliwa to detektor mikrometeoroidów. Pod płytą główną, na której umieszczone są m.in. kamery, znajdował się szukacz Słońca. Ciąg silnika Lunar Orbitera wynosił 445 N (45 kG) i pozwalał na swobodne zmiany prędkości sondy. Powyżej znajdował się pojemnik sprężonego gazu (azotu), przeznaczonego dla silników korygujących i drugi zbiornik paliwa dla silnika w górnej części obiektu, przeznaczonego do wielokrotnego uruchamiania w celu przeprowadzania poprawek trajektorii lotu sondy. Silnik ten był napędzany aerozyną 50 i tetratlenkiem diazotu. Masa startowa satelitów wynosiła 380–390 kg, na orbicie Księżyca ważyły one 270–280 kg. Pojazdy te miały wysokość 1,68 m oraz średnicę 1,52 m. Rozpiętość rozłożonych anten wynosiła 5,61 m, a wysięgników z bateriami słonecznymi 3,96 m.