Obejmuje to zarówno uzyskiwanie informacji i wykrywanie zagrożeń, jak i zwodzenie, zakłócanie, obniżanie skuteczności lub niszczenie systemów przeciwnika oraz ochronę własnych systemów zależnych od energii elektromagnetycznej.

W terminologii NATO obok tradycyjnego określenia electronic warfare stosowane jest określenie electromagnetic warfare, mające podkreślać, że działania nie ograniczają się do urządzeń elektronicznych ani wyłącznie do radiowej części widma. Obejmuje wykorzystanie energii elektromagnetycznej w różnych częściach widma elektromagnetycznego, w tym zakresach wykorzystywanych przez systemy radiowe i radarowe oraz systemy pracujące w podczerwieni, zakresie światła widzialnego i ultrafioletu. Poszczególne zakresy widma są wykorzystywane m.in. przez systemy łączności, radary, urządzenia nawigacji satelitarnej, sensory optoelektroniczne, systemy naprowadzania oraz środki rozpoznania i samoobrony. Na warunki ich wykorzystania wpływają zarówno emisje urządzeń wojskowych i cywilnych, jak i zakłócenia niezamierzone oraz warunki propagacji fal elektromagnetycznych.

Podział Współczesne ujęcia doktrynalne wyróżniają trzy podstawowe składowe walki elektronicznej: atak elektroniczny, ochronę elektroniczną oraz wsparcie elektroniczne.