Leśniczówka stojąca na wysokości ok. 1300 m n.p.m. dość szybko zaczęła pełnić funkcję schroniska. Urządzono w niej 8 sypialni, salę restauracyjną i kuchnię. Pierwszym dzierżawcą schroniska został T. Brische.
W roku 1901 schronisko przeszło na własność Węgierskiego Zarządu Lasów PaństwowychViliam Krácsony: Z histórie turistických chát a útulní na Slovensku do roku 1949, Slovenské združenie telesnej kultúry - Múzeum telesnej kultury v SR, Bratislava 2009, , s. 35. Nowy właściciel rozbudował je, dostawiając w 1907 r. wzdłuż dwóch boków budynku wysokie podmurówki, na których powstała nowa, większa sala restauracyjna. Po I wojnie światowej w 1918 r. schronisko przeszło pod zarząd KČST. W 1924 r. doprowadzono do niego prąd elektryczny. W 1932 r. poszerzono obiekt o przestronną, oszkloną werandę, pełniącą równocześnie funkcję letniej jadalni. Wraz z kolejnymi rozbudowami (m.in. w 1935 r.) pojemność schroniska zwiększyła się do 100 łóżek. Słynęło ono z miłej atmosfery i dobrej kuchni. Po II wojnie światowej przejęła je instytucja pn. Reštaurácie a jedálne, która w 1955 r. przeprowadziła ostatnią większą przebudowę obiektu. M. in. zaprowadzono centralne ogrzewanie, do każdej sypialni doprowadzono zimną i ciepłą wodę, została przebudowana kuchnia i jadalnia.