Mając około 1 miliona żołnierzy na linii frontu i kolejne 1,7 miliona w armiach rezerwowych, ich siły stanowiły około jednej czwartej wszystkich wojsk radzieckich Po katastrofalnym dla Sowietów początku operacji Fall Blau, kilkakrotnie zreorganizowali oni swoje linie frontu. W trakcie kampanii Sowieci wystawili do walki również Front Woroneski, Front Doński, Front Stalingradzki, Front Zakaukaski i Front Kaukaski, choć nie wszystkie one istniały w tym samym czasie.
Przy oczekiwanym niemieckim uderzeniu na północy, Stawka zaplanowała kilka lokalnych ofensyw na południu, aby osłabić Niemców. Najważniejsze z nich były wymierzone w miasto Charków i miały być prowadzone głównie przez Front Południowo-Zachodni pod dowództwem marsz. Siemiona Timoszenki, wspierany przez Front Południowy dowodzony przez gen. Rodiona Malinowskiego. Operację zaplanowano na 12 maja, tuż przed planowaną ofensywą niemiecką na tym obszarze. Następująca po niej druga bitwa o Charków zakończyła się katastrofą dla Sowietów, poważnie osłabiając ich mobilne siły.