W swoich powieściach Otero Silva ukazywał polityczno-społeczną rzeczywistość Wenezueli. W wielokrotnie nagradzanych Martwych domach ukazuje zmierzch dotychczasowego, ustalonego jeszcze przez hiszpańskich zdobywców, stylu życia. Bohaterowie Nowego miasteczka (częściowo ci sami co w Martwych domach) pracują już na – nowo odkrytych – polach naftowych, stykając się z Amerykanami i szukającymi pracy przybyszami z innych państw Ameryki Środkowej. W dwóch pozostałych wydanych w Polsce książkach pisarz diagnozuje wpływ politycznej niestabilności (dyktatury) na życie jednostki.
Twórczość Fiebre (1931) Agua y Cauce (poezja, 1937) Martwe domy (Casas Muertas 1955) Nowe miasteczko (Oficina Número 1 1961) Śmierć Honoria (La Muerte de Honorio 1962) La mar que es morir (poezja, 1965) Poesía hasta 1966 (poezja, 1966) Kiedy chcę płakać – nie płaczę (Cuandro quiero llorar no lloro 1970) Lope de Aguirre, príncipe de la libertad (1975) La piedra que era Cristo (1984)
Kategoria:Laureaci Międzynarodowej Leninowskiej Nagrody Pokoju Kategoria:Ludzie urodzeni w Barcelonie (Wenezuela) Kategoria:Pisarze hiszpańskojęzyczni Kategoria:Poeci XX wieku Kategoria:Prozaicy XX wieku Kategoria:Publicyści Kategoria:Urodzeni w 1908 Kategoria:Wenezuelscy parlamentarzyści Kategoria:Wenezuelscy poeci Kategoria:Wenezuelscy prozaicy Kategoria:Wenezuelscy socjaliści Kategoria:Zmarli w 1985