Król (i jemu podporządkowany rząd) posiadał monopol na zarząd państwem, wedle zasady „wszystko dla ludu – bez ludu”.
Policyści kładli nacisk na rozwój rolnictwa, aprowizacji, przemysłu, rzemiosła, handlu, komunikacji, oświaty, nauki, zasiedlanie niezamieszkanych, lub rzadko zamieszkanych obszarów (Peuplierungspolitik), poprawę zdrowia poddanych, bezpieczeństwa publicznego, rozbudzanie religijności, pielęgnowanie dobrych obyczajów. Monarcha według policystów miał wprowadzać reformy odgórnie i racjonalnie. W Austrii, za cesarza Józefa II, policystyka była nierozerwalnie związana z józefinizmem (polityką Józefa II wobec Kościoła katolickiego i religii).
Jednym z najwybitniejszych policystów był Joseph von Sonnenfels, autor podstawowego podręcznika z zakresu policystyki: „Zasady nauki policji, handlu i finansów”.
Policyści Christian Thomasius (1655–1728) Christian Wolff (1678–1754) David Georg Strube (1694–1776) Johann Jacob Moser (1701–1785) Johann Heinrich Gottlob von Justi (1717–1771) Johann Friedrich von Pfeiffer (1718–1787) Johann Stephan Pütter (1725–1807) Joseph von Sonnenfels (1733–1817) Günther von Berg (1765–1843)
A. H. Müller (1779–1829) E. von Vattel (1714–1767) K.G. Rössig H. Jung F. Fischer N. de la Marre L.H. Jakob J.P. Harl J. N.