We wrześniu przybyło kolejnych 200 ochotników, co doprowadziło do reorganizacji i rozbudowy jednostki, która składała się teraz z: czterech plutonów strzelców, trzech plutonów karabinów maszynowych i jednego plutonu spadochronowego (został on wkrótce wysłany na przeszkolenie do szkoły spadochronowej w miejscowości Tarquinia). 1 października wszystkie plutony połączono w kompanię strzelców i kompanię karabinów maszynowych. 22 października Hindusi zostali przeniesieni do Tivoli na intensywne przeszkolenie wojskowe, a następnego dnia jednostkę przemianowano na Battaglione Azad Hindostan w sile ok. 250 ludzi, w tym ok. 190 Hindusów. Kadra oficerska była złożona z samych Włochów.
Po klęsce wojsk niemiecko-włoskich w bitwie pod El Alamein na przełomie października i listopada 1942 r., a zaledwie kilka dni przed przybyciem do Rzymu przywódcy nacjonalistów hinduskich, Subhasa Czandra Bose, wśród żołnierzy Batalionu wybuchł bunt. Większość została aresztowana i z powrotem osadzona w obozach jenieckich, a tylko 8 Hindusów kontynuowało działalność propagandową.
Żołnierze Batalionu Azad Hindostan nosili mundury włoskiej armii, na których mieli saharyjskie tuniki z patkami na kołnierzu, na których były 3 pionowe paski w kolorach szafranowym, białym i zielonym (barwy Indyjskiego Kongresu Narodowego).