o rozstrzelanie 15 partyzantów) i powieszony w styczniu 1947 roku.
W roku 1996 rodzina Pannwitza (miał dwóch synów i córkę, podanie złożyła wnuczka, hr. Vanessa von Bassewitz) zwróciła się do Generalnej Prokuratury Federacji Rosyjskiej o rehabilitację generała. Został rehabilitowany 23 kwietnia 1996 z uzasadnieniem: nie ma żadnych dowodów na to, że Pannwitz czy jego jednostki popełniały okrucieństwa wobec ludności cywilnej i pojmanych w niewolę żołnierzy Armii Czerwonej”. Według rosyjskiej wiki Prokuratura „zmieniła zdanie” w roku 2001. Szczegóły nie są podane.
W swych listach i rozmowach Pannwitz zwracał się wielokrotnie przeciw ideologii narodowego socjalizmu, przeciw teorii rasy, która uważała Słowian za „podludzi” i przeciw zbrodniczej polityce prowadzonej przez Niemców na okupowanych terenach Wschodniej Europy. Jest dzisiaj często widziany jako idealista, wierzący chrześcijanin, nowoczesny Donkiszot, który walczył o zrealizowanie swych ideałów – świata bez komunizmu i hitleryzmu, z miejscem dla wolnych kozaków – ale walczył w niewłaściwym czasie, na niewłaściwym miejscu, niewłaściwymi środkami i pod komendą niewłaściwego człowieka – Hitlera.