piechoty i 1000 jazdy) sabaudzką armią księcia Wiktora Amadeusza. De Marsin, który nie zdołał go zablokować, wycofał się pod Turyn.
Z początkiem września wódz cesarski przeprawił swe wojska na lewy brzeg Padu i wyszedł na tyły wojsk francuskich. Ich dowódca, który zdecydował się na obronę linii cyrkumwalacyjnej, wobec demonstracyjnych działań terytorialnej milicji sabaudzkiej na prawym brzegu padańskim, przerzucił tam część oddziałów. left|thumb|180px|Wódz wojsk cesarskich – książę Eugeniusz Sabaudzki Siły przeciwników Siły nieprzyjaciela rozczłonkowane były w trzech zgrupowaniach. Pomiędzy Padem i jego dopływem Sturą tamtejsze linie oblężnicze obsadzały 34 bataliony i nieliczne szwadrony jazdy gen. La Feuillade. Od strony wschodniej, pomiędzy Sturą i Dorą skoncentrowano siły dowodzone przez Filipa Orleańskiego i marsz. de Marsin: 8 tys. piechoty (23 bataliony), 5 tys. kawalerii (54 szwadrony) i 3 tys. dragonów (30 szwadrony) oraz 68 dział. Dodatkowo na drugim brzegu Padu znajdowało się 40 batalionów piechoty generała Albergotti. Łącznie stanowiło to 97 batalionów, 84-94 szwadrony i 220 działW różnych źródłach bardzo rozbieżne dane od 16 tys. do 60 tysięcy Francuzów i Hiszpanów (F. Verdoglia: La guerra…, dz. cyt., s. 31)..