W roku 1913 poślubił amerykańską poetkę Hildę Doolittle. Od tego też roku do 1917 współpracował jako redaktor literacki, z londyńskim czasopismem literackim „The Egoist” będącego główną trybuną imagistów, na którego łamach propagował zasadę oszczędnego doboru słownictwa oraz stosowanie wiersza wolnego. Był współautorem, wraz z Poundem, programu imagizmu ogłoszonego w 1913 roku na łamach amerykańskiego magazynu „Poetry”.

Gdy w 1916 został powołany do wojska, jego miejsce w redakcji zajął T.S. Eliot. W czasie walk na froncie we Francji stał się ofiarą ataku gazowego.

Do jego najczęściej przywoływanych tomów poetyckich należą War and Love (1919, Wojna i miłość), A Fool in the Forest (1925, Błazen w lesie) oraz A Dream in the Luxembourg (1930, Luksemburski sen). Dążąc do przezwyciężenia ograniczeń wynikających ze ścisłego podporządkowania się rygorom imagizmu, Aldington zwrócił się następnie ku prozie, publikując liczne powieści o charakterze antywojennym i antyburżuazyjnym. Rozgłos przyniosła mu powieść Śmierć bohatera (The Death of the Hero, 1929), będąca gorzką relacją z doświadczeń I wojny światowej oraz Wszyscy ludzie są wrogami (All Men Are Enemies, 1932), gdzie podejmował tematykę powojennego kryzysu relacji społecznych i międzyludzkich oraz The Colonel’s Daughter (1931, Córka pułkownika).