W 1925 została rozwiązana, a na jej bazie sformowana została 32 eskadra lotnicza.
Godło eskadry: orzeł trzymający w szponach serce z rzymską X.
Formowanie i walki eskadry Polski oddział awiacyjny / eskadra lotnicza 4 Dywizji Strzelców Polskich Początki formowania eskadry sięgają okresu funkcjonowania na Kubaniu polskiej legii oficerskiej gdzie lotników werbował przyszły dowódca eskadry Waldemar Narkiewicz. Rozkazem Dowództwa Oddziałów Wojsk Polskich na Kubaniu z 15 października 1918, przy kontrrewolucyjnej Armii Ochotniczej gen. Antona Denikina został sformowany Polski Oddział Awiacyjny. 28 października 1918 jednostka przemianowana została na 1 Awiacyjny Oddział Wojsk Polskich. Stacjonowała wtedy na terenie Paszkowskiej Stanicy w okolicach Krasnodaru. Nowo utworzony oddział nie posiadał żadnego sprzętu, a jego działalność polegała na mobilizowaniu personelu latającego i żołnierzy obsługi technicznej. Samoloty spodziewano się pozyskać od oddziałów gen. Denikina. Ostatecznie otrzymano jeden samolot Nieuport, prawdopodobnie Nieuport 10. 1 grudnia 1918 pododdział odpłynął na pokładzie statku „Saratow” z Nowosybirska do Odessy. W Odessie wraz z liczną grupą jej przyszłych pilotów i obserwatorów do oddziału dołączył por. pil. Ludomił Rayski. W tym też czasie do Francji został wezwany dowódca oddziału mjr Waldemar Narkiewicz.