Bitwa o Birch Coulee – starcie zbrojne, które miało miejsce w trakcie powstania Dakotów w Minnesocie w 1862 roku. Po bitwach o Nowy Ulm i Fort Ridgely pułkownik Henry Hastings Sibley planował pokonać i ukarać Santee, oraz uwolnić osadników, którzy dostali się do niewoli powstańców. Gdy Sibley trenował żołnierzy i próbował organizować zapasy, przypomniał sobie, iż ciała wielu zabitych przez Santee osadników wciąż leżą niepochowane na polach walk. Sibley postanowił więc wysłać 31 sierpnia oddział w sile 170 żołnierzy w celu pogrzebania zabitych. Oddział znajdował się pod dowództwem majora Josepha R. Browna.
Oddział opuścił Fort Ridgely i ruszył w stronę przeprawy Redwood, zatrzymując się tam, aby pogrzebać ciała szesnastu osadników. Następnego dnia rano, Brown wraz z kawalerią przeprawił się na południowy brzeg rzeki, podczas gdy kapitan Grant wraz z piechotą pozostali na jej północnym brzegu. Pod koniec dnia, Brown i żołnierze Granta połączyli się ponownie koło parowu, nazwanego później Birch Coulee. Żołnierze pochowali 54 ciała, a nie napotykając aż do tego czasu żadnych Indian stwierdzili, iż są bezpieczni. Tymczasem, wódz Mały Kruk prowadził 110 wojowników od strony od Nowego Ulmu, zaś wódz wojenny Szary Ptak prowadził 350 ludzi w dół rzeki Minnesota południowym brzegiem rzeki.