Stan obecny Charakterystyczna budowla Lubina to sześciokondygnacyjna przybramna wieża. Obiekt wzniesiony na planie kwadratu. Dolne partie wieży wykonane są z kamienia, zaś górne z cegły. Całość elewacji pokryta jest tynkiem, z akcentowanymi boniowaniem narożnikami. Nieregularnie rozmieszczone są różnej wielkości gotyckie okna w kamiennych obramieniach, większe w górnej części wieży, mniejsze w dolnej. Obiekt przykryty jest wysokim, czterospadowym dachem ceramicznym z przepustnicami. Na uwagę zasługuje zachowany na północnej ścianie ślad dobicia muru obronnego, ukazujący wysokość pierwotnych fortyfikacji miejskich.
Funkcje W XVII i XVIII w. wieża pełniła funkcję miejskiego więzienia i to uchroniło ją przed rozbiórką. W 1908 roku urządzono w niej muzeum miejskie i w tej roli przetrwała do 1945 roku. W czasie walk o miasto pod koniec II wojny światowej została poważnie uszkodzona, a przed postępującą destrukcją została zabezpieczona dopiero w 1957 roku. Po remoncie użytkowana była m.in. przez lubiński oddział PTTK jako schronisko młodzieżowe.