Na początku lat 90. próbowano adaptować idee amerykańskiej pedagogiki radykalnej. W ramach tej recepcji przybliżono wiele tekstów w tym artykuł Richarda Rorty’ego pt.: „Edukacja i wyzwanie postnowoczesności”, gdzie wskazuje on na: uniwersytety służące za uprzywilejowane sanktuaria dla myślenia dysydenckiego i daje przykład ruchu praw obywatelskich, ruchu feministycznego oraz studenckich organizacji lesbijek i gejów. W Polsce mężczyźni i kobiety homoseksualnie zorientowani, a także ludzie transpłciowi (transseksualni) są wielkimi nieobecnymi w pedagogicznym dyskursie oraz w oficjalnej praktyce edukacyjnej. Choć wiele idei przywrócono lub wprowadzono na arenę polskiej pedagogiki, jednak prawdziwie nieobecnym dyskursem w tej dziedzinie są studia gejowsko-lesbijskie, zwane obecnie queer theory. Natomiast kwestie społeczne ludzi homoseksualnie zorientowanych wciąż czekają na pełne ujawnienie się w polskiej przestrzeni edukacyjnej. Na razie edukacja ujawnionych osób o nienormatywnej orientacji seksualnej może się odbywać tylko na marginesie powszechnie uznanych instytucji. Może być samoedukacją rozumianą jako przede wszystkim odprogramowanie, ujawnianie się i wytwarzanie strategii emancypacji. Wiele w tym względzie dokonuje się w ramach takich organizacji jak Kampania Przeciw Homofobii.