W zjeździe był czternasty, a rywalizację w gigancie zakończył na szesnastej pozycji. Po tym zakończył karierę narciarską.
Od drugiej połowy lat 50. skupił się na rajdach samochodowych. Wygrał między innymi mistrzostwa Francji samochodów sportowych Tour de France automobile w 1959 roku, rajd Lyon-Charbonnières w 1961 roku (oba za kierownicą Alfa Romeo Giulietta), a także rajd Lyon-Charbonnières, Ralley du Limousin i Ralley de Lorraine w 1962 roku (za kierownicą Ferrari 250 GTO). W październiku 1962 roku brał udział w zawodach na torze Autodrome de Linas-Montlhéry, jednak eksplozja tylnej opony w jego Ferrari 250 GTO spowodowała, że wypadł z toru przy prędkości ok. 160 km/h, dwukrotnie koziołkując. Zmarł w wyniku obrażeń w paryskim szpitalu CochinWilmington (NC) Morning Star: Race driver dies in French crash, 8 października 1962, str. 10 .
W czasie II wojny światowej Oreillier był członkiem francuskiego ruchu oporu, a po wyzwoleniu Paryża w sierpniu 1944 roku wstąpił do armii francuskiej i walczył aż do zakończenia wojny.