Obrona Jarosławia – starcia prowadzone w dniach 10–11 września 1939 r. podczas kampanii wrześniowej, mające na celu obronę przed niemieckim agresorem miasta Jarosław.

Geneza Przygotowanie obrony wojsk polskich na linii rzeki San spoczywało na gen. Wacławie Wieczorkiewiczu, dowódcy Okręgu Korpusu nr X w Przemyślu. Realizacja tych zadań rozpoczęła się od 7 września. Pomimo wysiłków gen. W. Wieczorkiewicza przebiegało ono jednak – z powodu braku sił i środków – bardzo powoli. 8 września na obszarze między Przemyślem i Rozwadowem było zgrupowanych jedynie dziesięć batalionów piechoty, batalion saperów i 42 działa. Na jarosławskim odcinku Radymno–Sieniawa znajdowały się cztery bataliony piechoty i ok. 20 dział. Zgodnie z rozkazami gen. W. Wieczorkiewicza zadanie zorganizowania obrony Jarosławia i Radymna oraz pozycji obronnych na wschodnim brzegu Sanu w pasie od Sieniawy do Radymna otrzymał ppłk Jan Wójcik, dowódca Ośrodka Zapasowego 2 Dywizji Piechoty Legionów. Realizację zadania rozpoczęto od rana 9 września. Osłonę Jarosławia od strony Przeworska zapewniał batalion piechoty pod dowództwem kpt. Józefa Matheisa bez jednej kompanii wzmocnionej plutonem karabinów maszynowych i działkiem przeciwpancernym, która została skierowana do obrony Radymna.