Sam złożył śluby zakonne, przybrał imię Maksym i osiadł w znanym Monasterze Manasia (zwanym też Resawa), który pełnił w owych czasach funkcję centrum kultury serbskiej.
Prześladowany przez tureckich okupantów, zdecydował się zbiec do Hospodarstwa Wołoskiego (obecna Rumunia). Tam w samotności zbudował sobie zakonną celę. Po pięciu latach został wyświęcony na kapłana, a w 1507 mianowany arcybiskupem wołoskim. Sprawując tę funkcję zyskał przydomek „obrońcy prawosławia w Rumunii”. Po pięciu latach opuścił katedrę, by osiąść na Fruškiej gorze koło Nowego Sadu, gdzie założył monaster Krušedol. Tam zmarł w wieku pięćdziesięciu czterech lat. Wkrótce okazało się, że jego ciało nie uległo rozkładowi i jest źródłem cudownych uzdrowień. Kult świętego rozpościera się na całe Bałkany.
Ikonografia W ikonografii św. Maksym przedstawiany jest jako starszy mężczyzna ze znaczną łysiną czołową i rozwichrzoną brodą. Ma na sobie liturgiczne szaty biskupie, prawą dłoń złożoną w błogosławieństwie, w lewej trzyma Ewangelię.
Cerkiew prawosławna wspomina św. Maksyma 18/31 styczniapodwójne datowanie, tj.