(ur. 26 listopada 1885 w Münsterze, zm. 30 marca 1970 w Norwich) – niemiecki prawnik, ekonomista, historyk, filolog i polityk, minister spraw zagranicznych i kanclerz Rzeszy w latach 1930–1932 w okresie Republiki Weimarskiej.
Życiorys mały|246x246px|Grób Brüninga na Cmentarzu Centralnym w Münster Był synem handlarza win. Przed wojną studiował na kilku wydziałach, a w 1915 wstąpił do niemieckiej piechoty. W latach 1915–1918 oficer Armii Cesarstwa Niemieckiego, odznaczony Żelaznym Krzyżem II i I klasy. Awansował do stopnia kapitana. W latach 1920–1930 działał we władzach chrześcijańskich związków zawodowych. W 1923 protestował przeciwko okupacji Zagłębia Ruhry. Działacz Partii Centrum. W latach 1924–1933 zasiadał w Reichstagu jako poseł z Breslau (Wrocław). W latach 1929–1930 przewodził frakcji parlamentarnej partii Centrum. Po objęciu władzy przez NSDAP wyemigrował w 1934 roku do Stanów ZjednoczonychOxford. Ilustrowana encyklopedia uniwersalna. Historia świata od 1800 roku do współczesności, red. H. Judge, Warszawa 1998, s. 53., gdzie był wykładowcą na Uniwersytecie Harvarda. W 1954 roku powrócił na krótko do Niemiec, ale potem wrócił do Ameryki, gdzie zmarł. Konsekwentnie, również po II wojnie światowej, głosił tezę, że w okresie międzywojennym Polska nieprzerwanie planowała napaść na NiemcyAndrzej J.