Makary Wielki Egipski, Makary Starszy (; ur. ok. 300 w Górnym Egipcie, zm. ok. 390 w Skete) – chrześcijański mnich, uważany za jednego z ojców egipskiego monastycyzmu, święty katolicki i prawosławny.
Żywot świętego Urodził się w pobożnej i biednej rodzinie. W młodości będąc pasterzem, pragnął zostać mnichem, lecz rodzice zmusili go do ożenku. Po śmierci żony i rodziców, Makary, zgodnie z radą pustelnika, zamieszkał na pustyni w skicie. Mając czterdzieści lat został powołany na prezbitera. Żyjąc w poście i modlitwie miał otrzymać dar proroczy oraz zdolność czynienia cudów. Pielgrzymi przebywali często wielkie odległości, aby otrzymać od niego poradę. Za walkę z arianizmem Makarego zesłano na jedną z egipskich wysp, gdzie miał nawrócić wszystkich mieszkańców wyspy na chrześcijaństwo, dzięki czemu pozwolono mu wrócić na pustynię. Zmarł około 390 na pustyni w swojej pustelni Sketis.
Z uwagi na mądrość i świętość życia Makarego nazwano go "Wielkim". Pozostawił po sobie siedem pouczeń, dwa listy i pięćdziesiąt homilii, w których przedstawił m.in. naukę o łasce Bożej.