Izaak Kersz (ur. 2 maja 1918 w Kutnie, zm. 19 czerwca 1990 w Łodzi) – polski historyk żydowskiego pochodzenia, zajmujący się historią społeczności żydowskiej i nowego cmentarza żydowskiego w Łodzi.
Życiorys
Młodość
Urodził się w wielodzietnej rodzinie żydowskiej, jako syn rzemieślnika Pereca i Pessy z domu Braun. Ukończył jesziwę, a w 1937 polskie gimnazjum w Kutnie. Udzielał korepetycji i w ten sposób się utrzymywał. W młodości sympatyzował z Komunistycznym Związkiem Młodzieży Polskiej.
W 1939, przed wybuchem II wojny światowej został aresztowany za udział w pochodzie pierwszomajowym i wybuch wojny zastał go w więzieniu w Łęczycy. Po uwolnieniu wrócił do Kutna, a następnie przedostał się do Warszawy i brał udział w jej obronie. Potem przedostał się do Brześcia nad Bugiem. Od 1942 walczył w oddziałach partyzanckich na Kresach Wschodnich, potem w szeregach 1 Armii Wojska Polskiego.
Studia i praca zawodowa
Po zakończeniu wojny pozostał w Brześciu nad Bugiem (był to już obszar Związku Radzieckiego), gdzie pracował jako nauczyciel historii. Ukończył studia historyczne w Instytucie Pedagogicznym w Mohylowie.