Leo Baeck (wym. MAF: , ; ur. 23 maja 1873 w Lesznie, zm. 2 listopada 1956 w Londynie) – niemiecki rabin, naukowiec, jeden z liderów judaizmu liberalnego.

Życiorys Urodził się 23 maja 1873 roku w Lesznie (wówczas Lissa w rejencji poznańskiej w Niemczech). Swoją edukację rozpoczął w Gimnazjum im. Jana Amosa Komeńskiego w Lesznie, gdzie w 1891 uzyskał świadectwo maturalne. W latach 1891–1894 studiował we wrocławskim Żydowskim Seminarium Teologicznym, a następnie karierę naukową kontynuował jako wykładowca w Wyższym Instytucie Badań Żydowskich w Berlinie. W 1897 roku otrzymał stanowisko rabina przy nowo wybudowanej Nowej Synagodze w Opolu, które złożył w 1907 roku. Następnie w latach 1907–1912 pracował jako rabin w Düsseldorfie.

W 1905 roku Baeck opublikował pracę Istota judaizmu w odpowiedzi na publikację Adolfa Harnacka Istota chrześcijaństwa. Podczas I wojny światowej rabin Baeck pracował jako kapelan – rabin polowy (Feldrabbin) - w Armii Cesarstwa Niemieckiego. W 1933 roku, po dojściu nazistów do władzy, Leo Baeck zaczął bronić żydowskiej mniejszości w Niemczech jako prezydent Reichsvertretung der Deutschen Juden, które reprezentowało Żydów na arenie narodowej.