Przełom w karierze Francuzki nastąpił w sezonie 1987/1988, kiedy odniosła swoje pierwsze pucharowe zwycięstwo: 6 stycznia w 1988 roku w Tignes była najlepsza w gigancie. Dzień wcześniej zajęła trzecie miejsce w tej samej konkurencji. W klasyfikacji generalnej była tym razem dziewiętnasta, a w klasyfikacji giganta zajęła szóstą pozycję. W lutym 1988 roku wystartowała na igrzyskach olimpijskich w Calgary, gdzie najlepszy wynik osiągnęła w gigancie, który ukończyła na dziewiątym miejscu. Medal zdobyła za to na rozgrywanych rok później mistrzostwach świata w Vail, gdzie w tej samej konkurencji była druga. Uplasowała się tam o 1,13 sekundy za Vreni Schneider ze Szwajcarii i o 1,42 sekundy przed Mateją Svet z Jugosławii. W zawodach pucharowych na podium stawała ośmiokrotnie, odnosząc przy tym trzy zwycięstwa: 26 listopada w Schladming, 14 stycznia w Grindelwald i 20 stycznia w Tignes wygrywała supergiganta. Dało jej to czwarte miejsce w klasyfikacji generalnej sezonu 1988/1989 oraz zwycięstwo w klasyfikacji supergiganta.