Taternik Przygodę ze wspinaczką i taternictwem rozpoczął w 1948 r. Zaczął wspinać się bez żadnego wcześniejszego kursu przygotowującego razem ze swoim przyjacielem Zdzisławem Kozłowskim. Mistrzami i autorytetami byli dla niego Jan Staszel i Stanisław Groński. Przez czterdzieści lat szkolił pokolenia taterników – zwłaszcza łódzkich. Był jednym z założycieli Łódzkiego Klubu Wysokogórskiego (ŁKW), którego był prezesem pierwszej kadencji i wielokrotnym członkiem władz klubowych oraz był członkiem honorowym ŁKW i Polskiego Związku Alpinizmu (PZA).

Ma na swoim koncie 16 pierwszych zimowych przejść, z których jako najpiękniejsze Wilczkowski ocenił Wschodnia Mięguszowieckiego, ze Stanisławem Worwą i Andrzejem Pietschem, zaś jako najtrudniejsze Kozia Wyżnia od północy, z Krzysztofem Berbeką oraz Ihla w Patrii w 1954 r. z Markiem Stefańskim (jako pierwsze zimowe wejście na nazwany szczyt). W 1956 r. odbyła się pierwsza zagraniczna podróż wspinaczkowa, w skałki nad Łabą. W tym samym roku wspinał się pierwszy raz w Alpach Ötztalskich, w Austrii. W Alpy wracał jeszcze dwukrotnie: w 1957 i 1967 r. Podczas pierwszej wyprawy w Alpy zdobył szczyt Aiguille Verte (wraz z Markiem Stefańskim i Jerzym Mitkiewiczem)Łódzki Klub Wysokogórski..