Bielojad olbrzymi (Dendroctonus micans) - gatunek owada z rzędu chrząszczy.
Rójka Przebiega rozciągnięta w czasie: od maja do sierpnia, (najczęściej w czerwcu), w chodniku macierzystym lub w miejscu żeru uzupełniającego.
Wygląd Złoże jaj po 100–150 sztuk umieszczone jest wprost w chodniku macierzystym (bez nyż jajowych). Larwa beznoga (jak u wszystkich kornikowatych), barwy białej, z jasnobrunatną głową. Poczwarka typu wolnego, barwy białej, kolebka poczwarkowa między korą a drewnem. Imago długości 7,0–9,5 mm. Jest największym kornikiem w faunie Polski. Chrząszcz krępy, walcowaty, smolisto-czarny do rdzawobrunatnego, gęsto rdzawo owłosiony, lśniący. Przedplecze u nasady nieco węższe od pokryw, zwężające się gruszkowato w kierunku głowy. Wzdłuż środka przedplecza przebiega gładka, słabo wyraźna linia. Głowa duża, widoczna spod przedplecza. Pokrywy szorstko urzeźbione, regularnie punktowane. Długość pokryw jest dwa razy dłuższa od przedplecza. Ścięcie pokryw sklepione, łukowato zaokrąglone. Samica większa od samca (dymorfizm płciowy).
Występowanie Występuje w Eurazji od Sachalinu i Japonii (wyspa Hokkaido), poprzez Syberię, do środkowej Francji oraz lokalnych ognisk w Wielkiej Brytanii. W Polsce pospolity (choć w mniejszym stopniu niż np.