Choć w chwili wytwarzania nawyku zwykle postawa ciała jest odzwierciedleniem stanów wewnętrznych, to jako nawyk może tracić funkcję wywoływania bądź tłumienia odpowiednich doznań i przeżyć.

W trakcie analizowania postawy ciała, a także innych komunikatów niewerbalnych, łatwo jest popełnić podstawowy błąd atrybucji – czyli ulec złudzeniu, że postawa informuje o trwałych cechach wewnętrznych człowieka, a nie jego reakcjach wywołanych przez czynniki sytuacyjne.

Zmieniające się stany i nawykowe postawy ciała thumb|200px|Paul Cézanne. Do idealnie zamkniętej postawy brakuje tylko zapiętego pod szyję płaszcza i lekko opuszczonej brody thumb|200px|Otwarta postawa ciała. Rozłożone ręce, widoczne wnętrze dłoni, koszula rozpięta pod szyją, stopa wysunięta w kierunku patrzącego. Obraz otwartości i przyjaznego nastawienia Postawa ciała jako informacja o aktualnym stanie wewnętrznym powinna być analizowana w kontekście innych komunikatów zarówno werbalnych jak i niewerbalnych a także norm kulturowych i społecznych, które obowiązują w danej sytuacji.