Tadeusz Stanisław Jełowicki (ur. 30 kwietnia 1897 w Tarnopolu, zm. w latach 70. XX w.) – major artylerii Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 30 kwietnia 1897 w Tarnopolu, w rodzinie Kazimierza i Wacławy z Ziemiańskich. Był bratem Stanisława, profesora Wyższej Szkoły Rolniczej w Krakowie. Ukończył szkołę realną, a od listopada 1918 r. służył w Wojsku Polskim. Po ukończeniu kursu podchorążych artylerii, został z dniem 1 kwietnia 1919 r. mianowany na stopień podporucznika. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919–1920.
Na dzień 1 czerwca 1921 r. w stopniu podporucznika wojsk kolejowych pełnił służbę w Departamencie II Ministerstwa Spraw Wojskowych, pozostając etatowym oficerem 2 pułku kolejowego. Dekretem Naczelnika Państwa i Wodza Naczelnego z dnia 3 maja 1922 r. (L. 19400/O.V.) został zweryfikowany w tym stopniu (podporucznika), ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 r. i 6. lokatą w korpusie oficerów kolejowych. Następnie przeniesiony został do korpusu oficerów artylerii i w roku 1923 pełnił służbę w 15 pułku artylerii polowej z Bydgoszczy. Posiadał już wówczas stopień porucznika i zajmował 8. lokatę wśród poruczników korpusu artylerii ze starszeństwem z dniem 1 kwietnia 1921 roku. W roku 1924 była to już 6.