mianowany został d-cą 2 dywizjonu artylerii ciężkiej, mobilizowanego przez 10 pułk artylerii ciężkiej z Przemyśla (2 dac przeznaczony był dla 2 Dywizji Piechoty Legionów).
W kampanii wrześniowej 1939 roku dowodził 2 dywizjonem artylerii ciężkiej. Walczył z niemieckim najeźdźcą na całym szlaku bojowym swego dywizjonu: przez Pabianice i Łask do Zduńskiej Woli. Od 8 września 1939 r. uczestniczył w walkach odwrotowych nad rzeką Mrogą (w tym dniu zajął północny odcinek obrony nad rzeką Mrogą, naprzeciw miasta Dmosin), potem (10 września 1939 r.) pod Błoniami. W dniu 14 września przebił się do Modlina i wziął udział w jego obronie – na odcinku „Zakroczym”. Po kapitulacji modlińskiej twierdzy, od 29 września 1939 r. w niewoli niemieckiej. Początkowo przebywał w oflagu II A Prenzlau (numer jeńca: 1590), a od dnia 22 lutego 1941 r. w oflagu II E Neubrandenburg. W dniu 17 września 1942 r. został przeniesiony do oflagu VI B Dössel - Warburg. W 1945 roku po uwolnieniu z oflagu powrócił do kraju.
Tadeusz Stanisław Jełowicki zmarł w Sopocie w latach 70. XX wieku.