Od 1927 kierował wydziałem w Departamencie Weterynaryjnym Ministerstwa Rolnictwa. W departamencie tym, kierowanym przez Franciszka Fischoedera, uczestniczył w pracach nad polskimi przepisami weterynaryjnymi, mającymi później wieloletnie zastosowanie. W Brzezinkach pod Warszawą prowadził własną stację doświadczalną w zakresie hodowli bydła.
Napisał kilka książek, broszur i artykułów weterynaryjnych, m.in. poświęconych walce z chorobami zakaźnymi zwierząt. Jako pierwszy w Polsce omówił szerzej zagadnienie utylizacji zwłok zwierzęcych. Ogłosił, z czego część własnym nakładem: Dżuma bydlęca czyli księgosusz (Toruń 1921), Nazwy poszczególnych części (ciała) konia (Toruń 1921), Higiena mięsa. Podręcznik dla urzędowych oględzin bydła rzeźnego i badania mięsa wraz z trychinoskopią na zasadach obowiązujących w byłej dzielnicy pruskiej (Toruń 1921), Zmodyfikowany sposób amputacji prącia u konia ("Wiadomości Weterynaryjne", 1923, nr 3), Uwagi do projektu ustawy w przedmiocie wykonywania praktyki lekarsko-weterynaryjnej w Państwie Polskim ("Przegląd Weterynaryjny", 1924, nr 8 i 9), Dezynfekcja przy chorobach zaraźliwych u zwierząt domowych i sprawa nieszkodliwego usuwania padlin (Poznań 1926), Wpływ procesów gnilnych na swoiste zarazki chorobotwórcze ("Pamiętnik Polskiego Towarzystwa Lekarzy Weterynaryjnych", 1927/1928).