Bawola Głowa (Bawół, Głowa Bawola) – polski herb szlachecki.
Opis herbu Opis historyczny Juliusz Ostrowski blazonuje herb następująco:
Opis współczesny Opis skonstruowany współcześnie brzmi następująco:
Na tarczy w polu czerwonym głowa bawola czarna.
W klejnocie trzy pióra strusie.
Labry herbowe czerwone, podbite czernią.
Geneza Według Piotra Małachowskiego, herb ma swój początek wśród książąt litewskich.
Nie ma pewności z jakiego okresu pochodzi dany herb. Franciszek Piekosiński spekuluje, że jego wizerunek występuje w Herbarzu Arsenalskim, jako herb biskupa wileńskiego, Wojciecha Tabora. Jednakże ten dostojnik duchowny używał herbu Półkozic. Nietrudno tutaj o pomyłkę, ponieważ oba herby przedstawiają zwierzęcą głowę na czerwonym polu. Piekosiński uważa, że herb ten przedstawia pieczęć Jachny z Dworów (Jachna de Dworow) z 1454 roku oraz Ondraszowa, bojara litewskiego z 1434 roku. Jednak współczesny heraldyk, Józef Szymański, nie wymienia tego herbu ani wśród herbów średniowiecznych (tutaj wręcz, za zapiską z 1401 utożsamia herb o nazwie Bawola Głowa z Wieniawą) ani XVI-wiecznych.