Stanisław Koźmian (ur. 7 maja 1836 w Piotrowicach, zm. 4 lipca 1922 w Krakowie) – polski i austriacki polityk konserwatywny, reżyser, krytyk teatralny, publicysta i historyk. Syn działacza politycznego, kolekcjonera i bibliofila Andrzeja E. Koźmiana oraz wnuk poety Kajetana Koźmiana.

Życiorys W latach 1852–1853 kształcił się na Uniwersytecie Jagiellońskim, w latach 1853–1856 pobierał nauki w Paryżu, a w 1856 w Bonn. Pod koniec 1856 przerwał naukę, wrócił do kraju i licząc na karierę wojskową przyjął poddaństwo austriackie. Porzucił jednak egzamin kadecki i w 1858 zamieszkał w Dobrzechowie administrując majątkiem. W 1860 został korespondentem Biura Politycznego Hotelu Lambert.

Po wybuchu powstania styczniowego w 1863 przekazał Dobrzechów Romanowi Michałowskiemu i wyjechał do Krakowa. Początkowo w porozumieniu z Hôtelem Lambert sprzeciwiał się powstaniu i domagał się od dyktatora Mariana Langiewicza oczekiwania na pomoc ze strony Napoleona III i Austrii, a także aresztowania radykałów z Ludwikiem Mierosławskim na czele. Dopiero po naradzie w Paryżu z Aleksandrem Colonną-Walewskim i innymi francuskimi politykami przyjął redakcję „Czasu” i kierownictwo Biura Korespondencyjnego rządu powstańczego w Krakowie. Od 1 grudnia 1863 członek Wydziału Rządu Narodowego dla Galicji.