Pociski perier, mimo małej przebijalności i zasięgu, dzięki dużej średnicy wywoływały jednak rozleglejsze zniszczenia. Szczególnie skuteczne były przeciw słabiej zbudowanym jednostkom o napędzie wiosłowym, dlatego najdłużej pozostały w użyciu na Morzu Śródziemnym (w marynarce tureckiej aż do końca XVIII wieku). Wadą perier była duża pracochłonność wykonania pocisków – kul kamiennych.
Późniejszym typem działa o zbliżonym charakterze (lekkie, o dużej sile rażenia) była karonada.
Literatura Piotr Olender: Okręty wojenne 1492-1650 w: "Morza, statki i okręty" 4/2005
Kategoria:Historyczna broń palna Kategoria:Działa okrętowe