Jednym z najwybitniejszych twórców serbskiego oświecenia był Dositej Obradović (ok. 1739–1811), minister edukacji w rządzie Jerzego Czarnego. W swoich licznych pismach moralistyczno-wychowawczych krzewił kult oświaty oraz propagował idee racjonalizmu. Jako tłumacz przyswajał literaturze serbskiej dzieła wybitnych europejskich pisarzy oraz filozofów europejskich jego epoki. W 1808 roku założył pierwszą serbską uczelnię wyższą (Velika Škola).
Pod wpływem idei oświeceniowych zaczęły się w Serbii pojawiać typowe dla epoki gatunki literackie, wśród nich przede wszystkim powieść. Za pierwszy utwór powieściowy w literaturze serbskiej uznawane jest dzieło Anastasije Stojkovicia (1773–1832), pt. Aristid i Natalija. Jest to tekst pisany w konwencji powieści sentymentalnej, w której historia miłosna jest tłem dla rozważań moralnych oraz kwestii związanych z wychowaniem i edukacją społeczną.. Dla rozwoju powieści serbskiej zasłużył się przede wszystkim Milovan Vidaković (1780–1841), autor kilku utworów, które zdobyły sobie niemałą popularność w serbskich kręgach czytelniczych pierwszej połowy XIX wieku.