Jednym z najstarszych tekstów, włączanych w obręb piśmiennictwa serbskiego jest Ewangeliarz Mirosława, bogato zdobiony rękopis, zawierający wybór tekstów z czterech Ewangelii (tzw. aprakos). Ewangeliarz wyrasta z tradycji religijnego piśmiennictwa staro-cerkiewno-słowiańskiego, jednak od strony językowej zawiera pewne cechy, które stanowią odstępstwo od norm, udokumentowanych w najstarszych tekstach s-c-s. W szczególności dotyczy to wpływu lokalnych dialektów serbskich, jak również pewnych osobliwości ortograficznych, nietypowych dla piśmiennictwa s-c-s. Sposób przygotowania manuskryptu od strony materiałowej i językowej wskazują na to, iż tekst ten nie powstał w próżni, lecz najprawdopodobniej dokumentuje ukształtowaną wcześniej na ziemiach serbskich rodzimą tradycją piśmienniczą.
Do najstarszych zabytków średniowiecznego piśmiennictwa świeckiego zaliczany jest Przywilej Chilendarski (serb. Hilandarska povelja). Jest to dokument prawno-literacki z przełomu XII i XIII w., zawierający prócz treści prawnych, związanych z nadaniami dla klasztoru Chilandar na górze Athos, także pewne elementy autobiograficzne fundatora, Stefana Nemanii. Zostały one rozwinięte w Żywocie świętego Symeona, będącym ujętą hagiograficznie biografią Stefana Nemanii, który po ustąpieniu z tronu w 1196 r.