Autor wyobrażał sobie głównych bohaterów jako „małe dzieci w klubie, gdzie garaż jest ich fortem. Mają logo, motto (budowanie urządzenia, którego brakuje najbardziej) i zbiór zasad głosowania: wszystko, co sześciolatek uznałby za fascynujące w posiadaniu własnej firmy. Nawet fakt, że ciągle noszą krawaty, pochodzi od dzieci w wieku szkolnym w mundurkach, które prawie nigdy nie pasują do ich aktywności na świeżym powietrzu”.

Fabuła filmu jest celowo zagmatwana tak, aby odzwierciedlić złożoność i zamieszanie wywołane podróżami w czasie. „Ta maszyna oraz doświadczenie Abe i Aarona są z natury skomplikowane, więc [fabuła] musiała być taka, aby publiczność była tam, gdzie byli Abe i Aaron”.

Choć Carruth czerpał inspirację z filmów lat siedemdziesiątych (płaski, współczesny, zimny i celowo prześwietlony styl czy wiarygodne udźwiękowienie), stworzył dzieło nowatorskie, inne od znanych filmów fantastycznonaukowych.