Jego niekonwencjonalne metody techniczne, dzięki którym starał się poprzez nakładanie licznych warstw glazur i pigmentów uzyskać bogate, ciemne kolory i szkliste powierzchnie, sprawiły, że jego prace stały się bardzo podatne na zmiany i uszkodzenia, dlatego trudno jest określić ich pierwotny wygląd. Wczesny styl Rydera, charakteryzujący się atrakcyjnym naturalizmem jasnych, gładko wykończonych motywów pastoralnych lub zwierzęcych, później przerodził się w coraz bardziej ponure nastroje wyrażone zarówno przy pomocy koloru, jak i stylu. Jego prace z lat 90. XIX wieku, uważane za punkt szczytowy jego kariery, przedstawiają urzekające sceny morskie, a także burzliwe scenerie z opery i literatury, w tym z Biblii. Według historyk sztuki Barbary Novak, cała twórczość Rydera, religijna lub świecka, może być postrzegana jako akt pobożności. Ryder namalował dwie wersje wielkanocnego porannego spotkania Chrystusa z Marią Magdaleną, inną wersję Drogi Krzyżowej, proroka Jonasza i wiele małych pejzaży. Te ostatnie są dziełem wizjonera i romantyka, który, podobnie jak w przypadku Jonasza, widzi całą naturę w gestii Boga,. W swoich obrazach o tematyce religijnej Ryder najpełniej zrealizował postać ludzką.