Pięć lat później opublikował swoją drugą księgę sonat skrzypcowych (Deuxièmme Livre de Sonate, 1728).

W 1723 zadebiutował publicznie jako skrzypek, biorąc udział w Concert Spirituel. Podczas tych występów wykonywał również własne sonaty i koncerty, które cieszyły się dużym powodzeniem. W 1730 Leclair ożenił się ponownie, z grawerką Louise Roussel, która przygotowywała do druku większość jego utworów.

W 1733 król Francji Ludwik XV mianował go ordinaire de la musique du roi. Leclair odwdzięczył się dedykując królowi swoją trzecią księgę sonat skrzypcowych (Troisièmme Livre de Sonates, 1734), z których sześć w tonacji c-moll stało się jego najbardziej znanymi kompozycjami. W orkiestrze królewskiej Leclair miał okazję współpracować z najlepszymi wówczas francuskimi muzykami, w tym ze swoim przyjacielem Antoine’em Forquerayem oraz z rywalem Jeanem-Pierre’em Guignonem. Leclair pozostawał na tym stanowisku do swojej rezygnacji w 1737, spowodowanej konfliktem z Guignonem w kwestii zarządzania orkiestrą.