Albemarle piął się również po szczeblach kariery wojskowej. 4 czerwca 1733 został pułkownikiem 3. plutonu Gwardii Konnej (3rd troop of Horse Guards). 2 lipca 1739 otrzymał rangę generała-brygadiera. 20 lutego 1742 był już generałem-majorem. Kolejny awans otrzymał 26 lutego 1744. Został wtedy generałem-porucznikiem. W latach 1744–1754 był pułkownikiem Coldstream Guards. Brał udział w bitwach pod Dettingen (27 czerwca 1743), Fontenoy (11 maja 1747) i Culloden (16 kwietnia 1746). Po tej ostatniej bitwie został mianowany Głównodowodzącym w Szkocji.
Był jednym z założycieli londyńskiego Foundling Hospital. Od 26 września 1737 do śmierci był gubernatorem Wirginii.
Od 1748 był brytyjskim ambasadorem w Paryżu. Zmarł podczas pełnienia urzędu.
Życie prywatne 21 lutego 1722 w Caversham w hrabstwie Oxfordshire poślubił lady Anne Lennox (24 czerwca 1703 – 20 października 1789), córkę Charlesa Lennoxa, 1. księcia Richmond i Lennox, oraz Anne Brudenell, córki Francisa Brudenella, lorda Brudenell. Willem i Anne mieli razem czterech synów i trzy córki: George Keppel (5 kwietnia 1724 – 13 października 1772), 3. hrabia Albemarle Augustus Keppel (2 kwietnia 1725 – 3 października 1786), 1.