Pocisk przeciwpancerny wystrzelony Z MILO był w stanie na dystansie 1350 m przebić płytę pancerną o grubości 10 mm, ustawioną pod kątem 30°, a więc MILO był w stanie zniszczyć każdy z ówcześnie używanych transporterów opancerzonych z odległości ponad 1000 m.
W efekcie pierwszych testów postanowiono wyposażyć pociski amunicji 15 × 115 mm w pierścienie wiodące, dzięki którym zmniejszyłaby się powierzchnia kontaktu pocisku z lufą, a w konsekwencji ograniczono by jej nagrzewanie. W efekcie kaliber broni wzrósł do 15,5 mm. Udoskonalony wkm MILO był bronią o dużym potencjale, ale finalna faza rozwoju tej broni zbiegła się w czasie z finansowymi trudnościami koncernu FN. Na początku lat 90. zarząd FN zdecydował o zmniejszeniu nakładów na prace badawcze nad nowymi wzorami broni i amunicji. W rezultacie zakończono prace nad amunicją 15 mm i wkm-em MILO koncentrując się na amunicji 5,7 mm zasilającej pistolet maszynowy FN P90.
Opis FN MILO był bronią samoczynno-samopowtarzalną. Zasada działania oparta na odprowadzaniu części gazów prochowych przez boczny otwór lufy. MILO strzelał z zamka otwartego.