Włodzimierz Lechowicz (ur. 16 stycznia 1911 w Szczucinie, zm. 26 listopada 1986 w Warszawie) – polski dziennikarz, ekonomista, dyplomata i polityk Stronnictwa Demokratycznego, pułkownik ludowego Wojska Polskiego. Poseł na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm PRL II, III, IV i V kadencji, minister aprowizacji i handlu oraz minister aprowizacji (1947–1948), przewodniczący Komitetu Drobnej Wytwórczości (1961–1970). Od 1933 związany z Komunistyczną Partią Polski i wywiadem sowieckim (Razwiedupr/GRU).

Życiorys Po ukończeniu w 1928 gimnazjum w Tarnowie podjął studia polonistyczne na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Warszawskiego. Ukończył szkołę podchorążych rezerwy piechoty.

W 1933 z inicjatywy i za pośrednictwem Alfreda Jaroszewicza nawiązał kontakt z Komunistyczną Partią Polski i wywiadem sowieckim. Od 1933 pracownik Samodzielnego Referatu Informacyjnego przy Dowództwie Okręgu Korpusu Nr I w Warszawie. Od końca 1937 kierownik referatu narodowościowo-politycznego zajmującego się m.in. zwalczaniem działalności komunistycznej w wojsku. W latach 1929–1939 działał w ruchu związkowym pracowników umysłowych. Był sekretarzem Stowarzyszenia Urzędników Państwowych i członkiem Prezydium Centralnej Komisji Porozumiewawczej Związków Pracowniczych. Redaktor pisma związkowego „Życie urzędnicze”.