Krytyka Wnioski Mayo z badań w zakładach Hawthorne były wielokrotnie kwestionowane. W 1967 roku Alex Carey argumentował, że wzrost wydajności w pokoju montażu przekaźników można wyjaśnić czynnikami konwencjonalnymi, takimi jak zmiana systemu wynagradzania na premie grupowe, przerwy w pracy i krótszy czas pracy, bez odwoływania się do znaczenia relacji międzyludzkich. Richard Franke i James Kaul w pierwszej analizie statystycznej danych z tego eksperymentu przypisali większość zmienności wydajności dyscyplinie kierowniczej (zastąpieniu dwóch pracownic uznanych za niechętne współpracy), trudnej sytuacji gospodarczej w okresie wielkiego kryzysu oraz jakości surowców.
Filozof i były konsultant Matthew Stewart w artykule w „The Atlantic" oraz w książce The Management Myth uznał interpretację Mayo za przykład pseudonauki w teorii zarządzania. Zwracał uwagę, że pracownice uczestniczące w eksperymencie zarabiały znacznie więcej niż wcześniej, a Mayo mimo to odrzucał bodźce finansowe jako wyjaśnienie wyników. Według Stewarta podejście Mayo było w istocie subtelniejszą formą kontroli nad pracownikami, polegającą na podporządkowaniu ich poczucia tożsamości celom organizacji.