W Polsce finlandyzacja była dyskutowana jako możliwy model stopniowego uwalniania się spod dominacji radzieckiej. Jacek Kuroń w artykule Polityczna opozycja w Polsce (paryska „Kultura", nr 11/1974) i Myśli o programie działania („Aneks", nr 13–14/1977) wskazywał na finlandyzację jako jeden z etapów odzyskania niezależności Polski od ZSRR. W jego ujęciu chodziło o osiągnięcie stanu, w którym Polska, pozostając formalnie w bloku wschodnim, zyskałaby stopniowo przestrzeń do samodzielnej polityki wewnętrznej i ograniczonej autonomii zagranicznej, analogicznie do Finlandii.
Po 1989 roku termin „finlandyzacja" pojawia się w polskiej debacie jako ostrzeżenie. Przeciwnicy polityki wielowektorowej i zbliżenia z Rosją używają go na określenie scenariusza, w którym Polska rezygnuje z pełnej suwerenności zagranicznej w zamian za spokój ze strony Moskwy.
Zobacz też polityka wielowektorowa państwo buforowe ruch państw niezaangażowanych Akt Końcowy KBWE inwazja Rosji na Ukrainę doktryna Breżniewa
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Historia prawa międzynarodowego Kategoria:Finlandia w XX wieku Kategoria:Doktryny polityki zagranicznej Kategoria:Stosunki międzynarodowe Kategoria:Zimna wojna