W trakcie swej oficerskiej kariery od swoich przełożonych otrzymywał zawsze oceny bardzo dobre i celujące. Przy jego uporze, zawziętości, wielkiej ambicji i kawaleryjskiej osobowości, dawało to wybuchową mieszankę. Był surowy i wymagający. Jego twarda ręka przeszła do legendy, a ułani odpłacili się swojemu dowódcy żurawiejką: Lepiej pieszo przejść przez Irak, Mieć na d... krwawy czyrak, Lepiej zginąć na dnie sracza, Niźli służyć u Kiedacza.lub Lepiej muchę znaleźć w zupie Gołą d.. siąść na jeżalub gołą d.. siąść na słupie Lepiej zginąć na dnie sracza, Niźli służyć u KiedaczaWersja podana przez Adama Majewskiego w Wojna ludzie i medycyna..
W 2. Korpusie w latach 1943–1944 był najmłodszym dowódcą pułku. 1 marca 1944 mianowany majorem, dowodził pułkiem w czasie kampanii włoskiej, w tym w bitwie o Monte Cassino i Ankonę. 1 sierpnia 1944 awansowany na podpułkownika.
Zginął wskutek wybuchu miny dokonując łazikiem inspekcji nowo wybudowanej drogi w Civitella di Romagna.
Został pochowany na cmentarzu Santa Sofia, później jego ciało przeniesiono na Polski Cmentarz Wojenny w Bolonii (miejsce 8-A-1).
Od września 1943 był żonaty z Anną Romanowską, dzieci nie mieli.