Wojna litewsko-moskiewska w latach 1500–1503 – wojna stoczona w latach 1500–1503 pomiędzy Wielkim Księstwem Litewskim a Wielkim Księstwem Moskiewskim.

Geneza Przyczyną wybuchu nowej wojny był wzrost napięcia pomiędzy obu państwami, spowodowany ekspansywną polityką wielkiego księcia moskiewskiego Iwana III Srogiego. Wykorzystał on osłabienie państwa polsko-litewskiego, w wyniku nieudanej wyprawy mołdawskiej.

Bezpośrednim casus belli stało się przejście (otjezd) w 1499 na stronę moskiewską kniazia Semena Bielskiego, potwierdzone przez Iwana, co stanowiło pogwałcenie postanowień pokoju wieczystego z 1494.

Strona moskiewska podnosiła zastrzeżenia wobec mianowania w 1498 przez wielkiego księcia litewskiego Aleksandra Jagiellończyka nowego prawosławnego metropolity kijowskiego Józefa Sołtana, który był zwolennikiem unii z kościołem rzymskim. Protestowała także przeciwko sprowadzeniu w tym samym roku bernardynów do Połocka.

Wybuch 3 maja 1500 Iwan III rozpoczął działania wojenne przeciwko Litwie. Wojska moskiewskie uderzyły koncentrycznie z trzech kierunków: na Toropiec, Smoleńsk i Briańsk.